غروب سیمین!

سیمین دانشور؛ نویسنده و مترجم ایرانی فرزند قمرالسلطنه حکمت(مدیر هنرستان دخترانه و نقاش) و محمدعلی دانشور (پزشک) در  ۸ اردیبهشت سال ۱۳۰۰ خورشیدی، در شیراز متولد شد. تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را مدرسهٔ انگلیسی مهرآیین به اتمام رساند و در امتحان نهایی دیپلم، شاگرد اول کل کشور شد. سپس برای ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ ادبیات فارسی به دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران رفت. دانشور، پس از مرگ پدرش در ۱۳۲۰ شمسی، با نام مستعار شیرازی بی نام، شروع به مقاله‌نویسی برای رادیو تهران و روزنامهٔ ایران کرد.

در ۱۳۲۷ مجموعهٔ داستان کوتاه آتش خاموش را منتشر کرد که اولین مجموعهٔ داستانی است که به قلم زنی ایرانی چاپ شده‌است. مشوق دانشور در داستان‌نویسی فاطمه سیاح، استاد راهنمای وی و صادق هدایت بودند. در همین سال با جلال آل‌احمد، که بعداً همسر وی شد، آشنا شد.

در ۱۳۲۸ با راهنمایی استادان خود، فاطمه سیاح و بدیع الزمان فروزانفر از رساله خود با عنوان «علم الجمال و جمال در ادبیات فارسی تا قرن هفتم» دفاع کرد و موفق به کسب مدرک دکترا از دانشگاه تهران شد.

آشنایی سیمین دانشور با جلال آل احمد به سال 1327 بازمیگردد. زمانی که در اتوبوس به عنوان مسافر کنار جلال نشسته بود تا راهی شیراز شود. گفت و گوی میان آنها و آشنایی با افکار و عقاید یکدیگر منجر به ازدواج آن دو در سال 1329 شد. دانشور در ۱۳۳۱ با دریافت بورس تحصیلی به دانشگاه استنفورد رفت و در آنجا دو سال در رشتهٔ زیبایی‌شناسی تحصیل کرد. وی در این دانشگاه نزد والاس استنگر داستان‌نویسی و نزد فیل پریک نمایش‌نامه‌نویسی آموخت. در این مدت دو داستان کوتاه از دانشور به زبان انگلیسی در ایالات متحده به چاپ رسید.

پس از بازگشت به ایران، دکتر دانشور در هنرستان هنرهای زیبا به تدریس پرداخت تا اینکه در سال ۱۳۳۸ به عنوان استاد دانشگاه تهران در رشتهٔ باستان‌شناسی و تاریخ هنر مشغول به تدریس شد. اندکی پیش از مرگ آل‌احمد در ۱۳۴۸، رمان سَووشون را منتشر کرد که از جملهٔ مهم ترین و پرفروش‌ترین آثار ادبیات داستانی و رمان‌های معاصر است که نثری ساده دارد و به ۱۷ زبان ترجمه شده است. در ۱۳۵۸ از دانشگاه تهران بازنشسته شد. او همچنین عضو و نخستین رئیس کانون نویسندگان ایران بود. از سیمین دانشور همواره بعنوان یک جریان پیشرو و خالق آثار کم نظیر در ادبیات داستانی ایران نامبرده می‌شود. سرانجام سیمین دانشور در هجدهم اسفندماه سال ۱۳۹۰ در خانه‌اش در تهران درگذشت.

منبع:  ویکی پدیا با اندکی تغییر

... چقدر زود دیر می شود!... دلم می خواست روزی که می خواهم از جلال آل احمد، همسر او بنویسم که در مسجد فیروزآبادی از سال 1348 آرام گرفته است به عنوان موثق ترین منبع به سراغ او بروم و با او به گفت و گو بنشینم اما افسوس که سیمین بانو، دیروز در روز 18 اسفند مصادف با 8 مارس، روز جهانی زن، پس از گذشت 42 سال از غروب جلال، پشت کوه های ادبیات ایران غروب کرد.

بیشتر:

مرگ بانوی نویسنده؛ سیمین دانشور درگذشت.

نوشته شده توسط الهام تقوی در جمعه نوزدهم اسفند ۱۳۹۰ |